6 Şubat 2015 Cuma

Hep Bir Suçluluk Duygusu....


Ne klişe bir laftır; "Anne Olunca Anlarsın."

Ama herkes, anne olunca anlamıştır her şeyi, gerçekten. :) Benim de anladığım şeyler oldu tabii.

Annemi anladım, annemin annesini anladım, Sezen ablamı anladım. Anne olan herkesi anladım, açıkcası.

Malesef ki, kendimi hala anlayabilmiş değilim. :) Neden mi?

Bade'yi kucağıma alıyorum, dakikalarca seviyorum. Öpüyorum, kokluyorum, kucağımdan indirmiyorum...


Sonra da bir kızıyorum kendime. Hani alıştırmayacaktım, kucağa? Hani kendi başına olmasına izin verecektim? Hani.. Hani...

Hemen bırakıyorum Bade'yi, gerisin geri.

Bir süre sonra başlıyor mu, kendime kızmalar, yine. :)

Neden tek bırakıyorsun? , Neden onunla vakit geçirmiyorsun?, Neden ilgilenmiyorsun? Sen onun annesisin.....vs.

Şimdi, neden kendimi anlayamadığımı anladınız mı? :)

Muhtemelen tek değilim, benim gibiler çok var.

En iyi anne olmalıyım diye değil, benim bu kendimle savaşm. Sadece, doğru mu yapıyorum, endişesi.

Hep bir suçluluk duygusu, hep bir vicdan muhakemesi, hep bir yetemiyormuş hissi.... Annelik, bu duyguları getirdi bana. Bir de sonsuz sevgi.

Öyle güzel ki, her gün onunla olmak.Saflığına, temizliğine, hayran olmamak elde değil.

Hep söylüyorum, yine söyleyeceğim. Allah her isteyene nasip etsin.

Anne olunca anlarsınız, bu yazımı. :)

2 yorum:

  1. ilk çocukta insan daha cok okuduklarıyla yaptıkları arasında ki bağı sorguluyor ama 2.cocukda okuduklarını es geçip gönlünden geçeni yapıyor :) ilk cocugum yatarak büyüdü kucak bağımlısı olmadı ama 2.cocugum görmemiş misali kucağımda taşıyarak büyüttüm :) doya doya sevdimmm
    www.gulsahonen.com

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne güzel... Allah çocuklarınızı size bağışlasın. Tecrübe, her zaman iyidir. :)

      Sil