28 Şubat 2015 Cumartesi

O İyi İnsanlar, O Güzel Atlara Binip, Çekip Gittiler.!

Eskiden her şey o kadar güzeldi ki. Hayat şartları iyiydi. İnsanlar iyiydi. Ama o insanlar, o güzel atlara binip, çekip gittiler. Yaşar Kemal'in dediği gibi, demirin tuncuna, insanın p..ine kaldık...

Son zamanlarda insanlar, gördüklerini görmemezliğe, duyduklarını da anlamamazlığa vuruyorlar.Ne zaman böyle olduk ki biz?

Bu kadar mı kendimizden, sevdiklerimizden, özgürlüğümüzden geçtik?. Bu kadar mı hayatımızdan bıktık?

Ya da neden..?


Eskiden komşuluk vardı.Biz, oturduğumuz semtte herkesi tanırdık. 5 dakikalık mesafede olan bakkala, 20 dakikada anca giderdik, tanıdıklarla selamlaşmaktan. Mesela eskiden, mahalleye dışarıdan biri geldimi hemen dikkat çekerdi.Kim ki bu, denirdi.

Eskiden, mahalleden birinin canı yandımı herkes üzülürdü. Herkesin canı yanar, ona yardıma koşardı. Şimdi, yan komşumuza bir şey olsa soramaz olduk, sormaz olduk...

Yani o iyi insanlar, eskide kaldılar.

Şimdi, bana dokunmayan yılan bin yaşasını ilke edindik.Kimseye hal hatır sormaz, canı yanan birini görünce de kapımızı kapar olduk.Ne acı...

Ama zaman bunu bize yaptırdı, yaptırıyor. Benim merakım, bundan bir 10 sene sonra ne olacağı...

10 sene sonra, bizim için de derler mi, o iyi insanlar çekip gittiler diye?

Gelen gideni hep aratırmış. Bizde her gelen yeni günde bir önceki günü arıyoruz.

Şahsen ben öyleyim. Ülkenin durumu belli...

Demek o ki, her şey eskiden güzeldi. O iyi insanlar eskiden varlardı, şimdi yoklar.

Yaşar Kemal'de onların yanına gitti... Mekanı cennet olsun...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder