24 Ekim 2016 Pazartesi

Bade 24 Aylık


2 Yaşına girmesiyle hayatımız daha bir farklı oldu. Büyüdü, büyüdü diyordum ama esas şimdi çocuk olduğunu anlayabiliyorum. Doğum gününe bir hafta kala ve sonrasında bir anda değişti sanki. Bir anda.! Gerçekten de...

Konuşması bile daha bir farklı oldu. Cümleleri daha uzun, karşılıklı sohbetlerimiz daha anlaşılır ve uzun oldu. Tam bir yetişkin gibi karşıma alıp konuşabiliyorum kızımla. Bu harika bir şeymiş...! :)

Vücudu daha bir çocuk görünümü aldı. Bebekken tombul bir görüntüsü vardı. O sevimli boğumlar yok oldu. Yemek öğünleri daha az ve bazen hiç bir şey yemek istemeyebiliyor.



Her hareketi taklit ediyor, her söyleneni tekrarlıyor. Hareketleri daha fazla ve daha emin. Koşuyor, zıplıyor, tırmanıyor, köşeleri hedef şaşmadan dönüyor, uzanıyor... Sendrom ise şiddetini arttırmaya devam ediyor. Her şeyi ben yaparımlar ve sabırsızlık...

Paylaşım konusunda çok sıkıntı yaşamamakla beraber inadı tuttuğunda asla bana bile bir şeyini elletmediğini belirtmek isterim. :)

Bundan iki ay önce bana giyinme konusunda yardım ederken artık bazı kıyafetlerinde yardıma ihtiyaç duymayabiliyor. Mesela, yeleğini kendi giyip çıkarabiliyor. Vücudunu da tanıyor artık. Baş, omuz, dirsek, diz.. gibi.


Ayna karşısında kendini incelemeye bayılıyor.

Dişlerini macunla yıkamaya başladı. Bardaktan yardım almadan su içebiliyor. Dökmeden.. 'Anne bu da ne?, Anne bu kim?' soruları sıklaşmaya başladı. Tiyatrolardan daha bir anlar oldu. Oyunlara katılıyor, artık.


Geçtiğimiz cumartesi, tam yaşını doldurduğu gündü ve biz halasıyla beraber sabah tiyatroya gittik. Akşamında da babaannesi ve dedesi Bade'ye doğum günü partisi hazırlamıştı. İkinci kez mum üfledi kuzum.



Bir de anaç ki anlatamam. :) Sürekli bebeğini gezdiriyor, altını değiştirip, yemek yediriyor. Kendisi uykusu gelince onu da uyutuyor. :)











Hiç yorum yok:

Yorum Gönder