21 Şubat 2017 Salı

Bad Moms / Kötü Anneler

Geçtiğimiz cumartesi günü Bade'yi halası ile beraber, babaannesine yolladım. Evi bir güzel, dip bucak temizledikten sonra, Bade'nin gelmeye niyetinin olmadığını öğrenince, bir sinema keyfini hak ettiğimi düşündüm ve kendime bir film açtım.

Bad Moms (kötü Anneler) 'dı, filmin adı. Eh, bir annenin sinema keyfi bile, anne gibi olmalı, değil mi ama?



Filme hayran kaldım. Yani, anlatılmak istenene. Muhteşem noktalara değinilmiş ki, her annenin kendine bir, "hopp noluyor?" Demesini sağlıyor.

Çok eğlenceli bir işleyiş var. Ara ara göndermeler, laf atmalar var. Fakat kesinlikle ve kesinlikle eğlenceli, keyifli bir film.

Bu filmden yola çıkarak, çevremi bir kez daha gözden geçirdim. Kendimi de elbette. Ne kadar çok yarış içinde olduğumuzu, hep bir koşturmaya maruz kaldığımızı farkettim. Hayatın akışını bile zorlar olmuşuz. Ne kötü...

Sanki hiç bir şeyi yaşayamıyor, çocuğumuza da yaşatmıyor gibiyiz. Her şeyin en iyisini yapalım derken, daha mı kötü yapıyoruz, sizce? Bence öyle gibi. Ama kendimi de alamıyorum. Karşı koyamıyorum bu dürtüye. Uyku saati düzenli, yemek saati düzenli, etkinliği, aktivitesi bol olsun diye uğraşmadan edemiyorum.

Acaba bunu istiyor mu çocuklarımız? Eskiden hiç bir şey böyle değildi. Gerçi eskiden bunlar yoktu. Ama çok mutluyduk be.... Sokağa çıkıp 5 dakika oynamak için can atardım. Şimdikiler de telefonla ya da tabletle 5 dakika daha oynamak için can atıyor.

Neyse, çok dağıtmayayım konuyu. Bu filmi mutlaka izleyin. ;))

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder